Omdat uilen veelal in de nacht actief zijn hebben ze niet veel aan hun ogen, dat is juist de reden dat ze een zeer goed ontwikkeld gehoor hebben. De oren van een uil zitten aan de zijkant van zijn hoofd, net achter de ogen.

Deze zijn bedekt door veren, daardoor zie je ze dus eigenlijk niet. De pluimpjes die sommige uilen op hun hoofd hebben zijn dus geen oren, dit zijn gewoon rechtop staande oren.

De vorm is afhankelijk van de soort uil. Er zijn zelfs sommige uilen die een soort klep op hun oren hebben om hem af te sluiten. De openingen van de oren kan afhankelijk van de soort, variëren van heel klein, rond tot groot ovaal. Alle uilen van de familie Tytonidae hebben ronde openingen terwijl de uilen van de familie Strigidae verschillende vormen hebben. Op de foto hieronder het oor van een Kerkuil.

Het klinkt misschien raar maar een uil hoort niet veel beter dan een mens. Een uil hoort alleen bepaalde frequenties beter, hierdoor kan hij ook maar het kleinste beetje geluid wat voortkomt uit beweging, horen. Iedere beweging die zijn prooi maakt hoort hij dus, en dat is erg belangrijk om een klein muisje tussen de bladeren te kunnen pakken.

Wat ook bijzonder is, is het feit dat sommige uilen soorten asymmetrische oren hebben. Anders gezegd, het ene oor staat hoger op de kap dan het andere oor. Een voorbeeld hiervan is de kerkuil. De soorten die asymmetrische oren hebben zijn meestal te herkennen aan hun opmerkelijke gezichtsmasker. Ze hebben vaak een grote cirkel op een hun kop (denk aan de kerkuil), deze dient als een soort radar. Hiermee kunnen ze geluiden richting hun oren begeleiden. Het is dus vergelijkbaar met de menselijke oorschelp. De vorm van deze disk, zoals hij ook wel genoemd wordt, kunnen ze wijzigen waardoor ze een grotere reikwijdte hebben.

Zoals gezegd gebruikt de uil deze bijzondere en zeer gevoelige oren om prooi puur op gehoor te kunnen lokaliseren, en daarna te volgen. De uil kan dat zelfs wanneer zijn prooi door de sneeuw loopt. Wanneer een geluid wordt waargenomen is de uil in staat om de richting van zijn prooi in te schatten op een bijzondere manier. Hij meet namelijk hoelang het duurt voordat het geluid in zowel het linker als het rechter oor aankomt. Even een kort voorbeeld om het duidelijk te maken: Als het geluid rechts van de uil is komt het geluid als eerst aan in het rechter oor, daarna pas het linker. Vervolgens draait het dier zijn kop, wat dus helemaal rond kan, en blijft luisteren totdat het geluid tegelijkertijd in beide oren aankomt. Dan weet hij dat zijn prooi exact voor hem zit. Een uil is in staat om het tijdsverschil van 0.00003 seconden te meten tussen twee oren (dus als het rechts binnenkomt en 0.00003 seconden later in zijn linker). Dit is dus 30 miljoenste van een seconde, best wel bijzonder dus!

De vertaling van de links, rechts, onder en boven signalen worden direct gecombineerd in het brein van de uil, vervolgens wordt er een beeld gevormd van waar de geluidsbron zich bevindt. Het gedeelte (de medulla) in het brein van de uil die hiervoor zorgt is vele malen complexer dan die van andere vogels. De medulla van een kerkuil zou ongeveer 3 keer zo groot zijn als die van een kraai, en dat zijn ook geen domme beesten.

Wanneer de uil de directie van zijn volgende slachtoffer heeft bepaald, vliegt hij die richting in. Daarbij houdt hij steeds zijn kop in de richting waar het geluid het laatst vandaan kwam. Wanneer zijn prooi zich verplaatst is de uil in staat om in zijn vlucht van richting te veranderen. Wanneer hij ongeveer 60 cm van de prooi af is, strekt de uil zijn poten naar voren, opent zijn klauwen en houdt deze voor zijn gezicht. Vervolgens sluit hij (meestal) zijn ogen voordat hij de prooi pakt.

Op onderstaande link zie je hoe een Lapland uil een prooi uit de sneeuw pakt: http://www.owlpages.com/gallery.php?section=sequence&cat=Ann+Cook&sub=Great+Gray+hunting

Bron: http://www.owlpages.com/articles.php?section=Owl+Physiology&title=Hearing

Populariteit: 100%